وبسایت شیرجه ایرانیان IRAN DIVING

مربی گری در شیرجه

آموزش شیرجه به عنوان یک رشته ورزشی مورد توجه است که ناگفته ها ی بسیار ی دارد. چناچه مقایسه ای با شنا داشته باشیم باید بررسی کنیم که چه موانعی برای پیشرفت وجود دارد. در شیرجه به چه چیزی نیازمندیم که در شنا به وجود آن اصلا نیازی نیست؟ یکی از واقعیت های غیر قابل انکار این است که میتوان بدون قرار دادن صورت در آب شنا نمود اما بدون فرو بردن کامل سر زیر آب اصلا امکان شیرجه وجود ندارد و فرو رفتن سر در زیر آب باعث وحشت در نو آموز میشود. هنگامی که سر را زیر آب میبریم اولین فعالیت ضروری بدن یعنی تنفس دچار اشکال میشود. اگر بنا باشد کودکی نحوه شیرجه رفتن در آب را یاد بگیرد، قبل از انکه ساده ترین شیرجه ها را از لبه استخر اجرا نماید باید به تدریج این غریزه طبیعی اورا از بین برد. از نوآموز نباید انتظار داشت که قبول کند اگر با سر در جای عمیق شیرجه برود و دوباره به سطح آب آید هیچ اتفاقی برای آنها نمی افتد. آنها نمی دانند که آب سرعت حرکتشان را به طرف پایینکاهش میدهد. اگر از آنها پرسیده شود از چه چیز میتر سند شاید علت ترس را ندانند. این وحشت نباید با دلیل و منطق برطرف شود باید به آنها فرصت داد تا به آنها ثابت شود که چنین ترسی بی پایه بوده است. ترس ناشناخته مانع پیشرفت میشود در حالی که علم وآگاهی موجب اطمینان و اعتماد می شود. باید ترس نوآموز را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و به او فرصت داد تا دقیقا به این مطلب پی ببرد که در هر مرحله فراگیری چه اتفاقی روی میدهد.

هنگامی که نو آموز با تکرار وتمرین توانست با شرایط موجود آشنا شود مغز و بدنش مطابق با شرایط عکس العمل نشان میدهد و زمانی که بدن با شرایط موجود خو گرفت ترس به تدریج از وجود او محو میشود. قبل ازاینکه از نو آموز خواسته شود تا با سر در آب شیرجه برود به او فرصت دهید تا با واژگون شدن در آب خو بگیرد. همچنین باید او را تشویق کرد چشمانش را در آب باز نگه دارد. زیرا مشاهده ودیدن ترس اورا از بین میبرد.

بنابراین قبل از اینکه هر برنامه ای برای شیرجه داشته باشید لازم است که شرایط فعالیت را بوجود آورید. نو آموز شیرجه باید از زیر آب وحشت نداشته باشد او باید بتواند به راحتی به عمق ۵/۲ متر رفته و کف استخر را لمس کند. او باید بتواند در جای کم عمق بالانس بزند.

هدف از کوشش اولیه که برروی یک مهارت صورت میگیرد عبارت است از:

تنظیم مکانیسم ترس در زمان استراحت یعنی دستیابی به مقداری آرامش و اطمینان. اگر شیرجه رونده آماده شیرجه رفتن نیست نباید اورا به تلاش و کوششی وادار نمود مربی عاقل و با تجربه آمادگی جسمی را با آمادگی فکری متعادل نموده وتمریناتی را در نظر میگیرد که در هنگام تمرین با آرامش و اطمینان اقدام به اجرای آنها نماید.

مربی باید با تمرینات پیشرفته آشنایی داشته باشد وتمریناتی را انتخاب نماید که شیرجه رو از نظر جسمی و فکری قادر به انجام آن باشد. در شیریجه با خطر مواجه هستیم که موجب عکس العمل طبیعی ترس می شود اگر مطالب بدرستی برنامه ریزی شود وشیرجه رونده از آموزش صحیح برخوردار باشد تا حد زیادی میتوان جلوی نگرانی وترس را بگیرد.

شیرجه ای که با سر وارد آب میشوند جزء اعمال طبیعی انسان نیست وتا زمانی که شیرجه رونده از آموزش کافی برخوردار نباشد، هرگز نمی تواند این کار را دقیق یاد بگیرد. در مرحله آموزش رعایت این نکته اهمیت دارد که آموزش باید زیر نظر مربی با تجربه اجام شود زیرا بد آموزی ویاد گرفتن تکنیک غلط بدتر از آموزش ندیدن است.
مبتدی صحیح را از غلط و درست را از نادرست تشخیص دهد همانگونه که یادگیری صحیح و دقیق تکنیک آسان می باشد یادگیری نادرست آن نیز آسان تر است. لازم نیست که مربی شیرجه هایی که آموزش میدهد اجرا نماید. زیرا اگر اشتباهی در تکنیک مربی وجود داشته باشد چه کسی آنرا گوشزد خواهد نمود. با وجود اطلاعات تکنیکی امروزی از قبیل فیلم، ویدئو و کتاب درسی که در دسترس علاقه مندان قرار دارد، می توان شیرجه ها را در سطح نسبتا بالایی آموزش داد بدون اینکه مربی احتیاج به اجرای حرکات داشته باشد.

فلسفه یک مربی باید این باشد و قبول کند که اگر من قادر نیستم یک حرکت شیرجه را به شاگرد آموزش دهم این خطای من است نه شاگرد و باید روش خود را دوباره مرور کند تا بفهمد که کجا اشتباه کرده که نتوانسته به شاگرد آموزش دهد شاید هم شاگرد به آموزش من توجه نکرده باشد واین هم یک ضعف از مربی است که شاگرد توجه نکرده است.

مربی باید از آموزش از شاگردان خود استفاده کند بدین ترتیب که وقتی شیرجه را توضیح داد اگر همه نفهمیدند حد اقل چند نفراز شاگردان متوجه خواهند شد واین باعث میشود که مربی با بهره گیری از آنها نقاط ضعف دیگران را گوشزد نماید و آموزش سریعتر صورت گیرد. مربی باید مطمئن شود که شاگردانش متوجه می شوند که او چه میگوید به عبارت دیگر لغات و رفتار او باعث گمراهی نشود. ممکن است یک مربی در یک جلسه عصبانی یا ناراحت شود این عصبانیت نباید ادامه پیدا کند و به محض اینکه آموزش تمام شد فراموش شود.

شیرجه روندگان باید تشویق به ادامه تمرینات بشوند و مطمئن باشند که مهارت در انجام کلیه حرکات شیرجه با تمرین امکان پذیر است و بس. تشویق بهترین وسیله است نه سرزنش.

بهترین روش تدریس این است که حرکات توسط یک شیرجه رونده ماهر انجام شود و مربی جزئیات را چه از نظر زیبایی و تکنیک و چه از نظر عیوب توضیح دهد. اگر مربی شیرجه خود برود و عیب و ایرادی داشته باشد کسی نیست عیوب اورا گوشزد نماید و این خود یک بد آموزی است.
با توجه به برنامه ریزی های کشور های صاحب نام مثل چین ، روسیه و آمریکا در طول مدت چندین ماه شیرجه را آموزش میدهند. به هیچ وجه نباید عجله کرد گر چه بعضی از شاگردان قادر باشند که سریعتر بیاموزند. گاهی اوقات با شاگردانی برخورد میکنیم که اصول و تکنیک را در مدت کوتاهی فرا میگیرند. البته به ندرت اتفاق می افتد ونباید ملاک کار قرار گیرد.

بهترین روش این است که مربی به آهستگی اصول و تکنیک شیرجه را آموزش دهد و در روی هر تکنیک زیاد تمرین کند گر چه شاگردانی استثنایی داشته باشد. مربی باید شیرجه رونده ها را آماده اجرای تمرینات کند و شیرجه های جدید از نقطه نظر بودن در آن و همچنین از نقطه نظر دیدن آن یاد دهد.

مربی با تجربه براین باور است که: شنیدن، فراموشی است. دیدن، فهمیدن است و انجام دادن آگاهی است.

در آموزش به بچه ها جلسات تمرین باید کوتاه باشد به علت سردی آب و هوا و بنیه بچه ها. بهترین تعداد برای آموزش ۶ نفر وحد اکثر ۱۰ نفر میباشد. برنامه ریزی تمرینات برای شیرجه روها و گزارش نحوه تمرینی با جزئیات مربوطه برای هر شیرجه رو باید در دستور کار مربی با تجربه باشد.

صبر و انعطاف پذیری باید سرلوحه کار مربی در تمام دوران آموزش باشد وبا دلسردی و سرخوردگی مبارزه شود.