IRDIVING

 جهت انعطاف پذيری مفاصل و عضلات روشهای متفاوتی مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه در اين زمينه به پنج مورد اشاره مي‌كنيم.

 

۱. كششهاي پرتابی: كه از آن جمله مي‌توان به حركت سريع و قوي مفاصل از آغاز دامنه حركت تا پايان آن را نام برد.

 

۲. كششهاي ايستايی: كه عكس روش قبلي است كه در آن مفاصل با ملايمت و آهسته تا محدودة دامنه حركتي خود حركت مي‌كنند و در ادامه به مدت 5 تا 60 ثانيه نگه داشته مي‌شوند.

 

۳.كششهاي دو نفری: كه كششي ايستا و فشاري است كه از جانب شخصي ديگر وارد مي‌شوند. نيرويي كه يار كمكي وارد مي‌كند باعث فشار و كشش بيشتري مي‌شود كه بدون كمك او امكان پذير نخواهد بود.

 

۴. كشش پوياي آهسته: كه نوع كاهش سرعت يافتة روش پرتابي است كه مفصل در ادامة حركت خود به طور آهسته و نه سريع حركت داده مي‌شود اين روش را مي‌توان با نگه داشتن كشش در انتهاي دامنة حركت به مدت ۵ ثانيه يا بيشتر با روش ايستا تركيب كرد.

 

۵.انقباض ـ رهايش: روشی است كه از تكنيكهاي تسهيل حس عمقي عصبي عضلاني پديد آمده است اين روش باعث مي‌شود كه وقتي در ابتدا عضلات منقبض شوند شل مي‌شوند و دامنه حركتي بزرگتري را فراهم مي‌سازند.

 همه اين روشها دامنه حركت را افزايش مي‌دهند به نظر مي‌رسد هر تمريني كه باعث كشش مفصل شود دامنه حركت آن را افزايش می‌دهد نقش ميزان كشش مهمتر از ميزان تمرين است با اين حال دو روش از روشهايي كه در بالا نام برده شد به علت آسيب پذيري براي افراد مبتدي توصيه نمي‌شود:

 

۱.روشهاي پرتابي چون كنترل اندامي كه با سرعت در حال حركت است دشوار است و احتمال كشش بيش از حد مي‌رود.

 

۲.كشش دو نفري چون امكان دارد به علت عدم تعادل قدرت دويار تمريني عضلات و وترهاي مفصل يار تمريني خود را تا حد پاره شدن بكشد.

 توجه گرچه ممكن است متناقض با مطلب قبل باشد كشش دو نفري براي افزايش انعطاف پذيري مچ پا توصيه مي‌شود، خطر تجاوز از دامنة حركت اندك و روش بسيار مؤثر است.